Hollen of stil staan.
Dat is kenmerkend voor ons vak. Als je daar niet tegen kunt, moet je er niet aan beginnen.
hollen

Gisteren bereidden we ons voor op een crematie toen de telefoon ging.
Een melding van een overlijden.
Dan schiet je in de oplossingsmodus.
We zijn eerst naar de familie van de overleden persoon gegaan om ze bij te staan in de verwarrende momenten net na het overlijden van een geliefde. We hebben ervoor gezorgd dat de overledene de laatste verzorging kreeg en dat hij werd vervoerd naar een 24uurs-kamer.
Daarna gingen we als een speer naar onze volgende familie om de crematie van hun overledene te begeleiden.
Inmiddels was het half drie geworden en hadden we voor het eerst even gelegenheid om een broodje te eten en wat te drinken.
Daarna snel terug naar de eerste familie om de voorbereidingen voor de dag van de uitvaart te bespreken en de laatste hand aan de rouwkaart te leggen.
Gelukkig waren we op tijd thuis om op ons gemak te eten. Maar daarna moesten we nog even aan de slag om het definitieve ontwerp van de kaart naar de drukker te sturen, te bellen over afspraken met de kerk, dingen vast te leggen in ons dossier, formulieren voor te bereiden voor aangifte van overlijden en aanvraag van crematie.

Kortom: een dag hollen.
Maar als maandag de crematie achter de rug is, kan het maar zo zijn dat we een week stil zitten.